Аав минь биднийг орхиод өөр гэр бүлтэй болсон. Би тэр үед арван хоёртой байсан. Хүмүүс “аав чинь чамд хайртай хэвээрээ” гэж хэлдэг байсан ч би хайртай хүн явдаггүй гэж боддог байлаа. Тэр цагаас хойш би аав гэдэг үгийг амандаа ховор хэлдэг болсон.

Том болоод утасныхаа тэмдэглэл дээр аавдаа бичдэг зуршилтай болсон. “Та яагаад явсан юм?”, “би төгсөхөд та яагаад ирээгүй юм?”, “миний хурим дээр хоосон сандал байсан шүү” гэх мэт. Бичнэ, уйлна, хадгална. Илгээдэггүй. Илгээвэл хариу ирэхгүй байх вий гэж айдаг байсан.

Нэг өдөр хамаатнаас аав өвдсөн гэж сонссон. Эмнэлэгт байгаа, бие нь муу гэнэ. Би эхэндээ тоохгүй юм шиг байсан. “Надад хамаагүй” гэж нөхөртөө хэлсэн. Гэхдээ орой нь утсаа нээгээд олон жилийн илгээгээгүй мессежүүдээ уншсан.

Тэдгээр мессежийг унших тусам би аавтайгаа биш, өөрийн бага насны охинтой ярьж байсан юм байна гэж ойлгосон. “Та намайг сонсооч” гэж биш, “хэн нэгэн намайг сонсооч” гэж бичсэн байжээ. Би эмнэлэг рүү явах уу, эсвэл энэ удаа ч бас дуугүй үлдэх үү гэж бодсоор шөнө болгосон. Тэгээд...

🔒

Нийтлэлийг үргэлжлүүлэн унших

Та QPay ашиглан ердөө 2,500 ₮ төлөөд энэхүү нийтлэлийг шууд унших, эсвэл сар/жилийн эрх аван бүх нийтлэлийг хязгааргүй унших боломжтой.

💳 Ганц энэ нийтлэлийг унших (2,500 ₮) 💎 Сар / Жилийн эрх авах